"Shit happens"

Op reis zijn is fantastisch! Je doopt je onder in andere culturen, hebt alle tijd en ruimte (hoewel, in Azië?), het weer is lekker, de mensen vriendelijk en het leven lacht je toe. Maar soms heb je weleens van die momenten dat het misgaat; je wordt bestolen, mist je vlucht en er gebeuren andere dingen die je voor uitdagingen stellen.Gelukkig loopt het meestal met een sisser af maar het zijn dingen die je niet vergeet.

Op deze bladzijde deel ik mijn eigen “Shit happens” momenten met je.

 

Kakkerlakkenparadijs in Namibië

Vanwege een uitgelopen klus van Frank is met z’n tweetjes reizen geen reële optie meer dus besluiten we met een groepsreis op pad te gaan. De reis zal ons van de Victoria Falls naar Kaapstad brengen. Een geweldige reis met vele prachtige natuurwonderen in vier verschillende landen. Een lange Afrika wens gaat in vervulling!

Eén van onze overnachtingsplekken is in het Hardap Resort. De naam van dit door de Namibische staat beheerde complex klinkt goed. Helaas laat de staat van onderhoud wel wat te wensen over, maar ons eenvoudige huisje en de omgeving zijn prima. We genieten van het uitzicht op het stuwmeer, de bavianen die in de bomen zitten en de vele klipdassies die overal op de rotsen te vinden zijn. 's Avonds eten we met de hele groep in de grote eetzaal van het complex en na een tijd natafelen gaan we terug naar het huisje. Het is nog een stukje lopen met de zaklantaarn, de zwoele avondlucht en de sterrenhemel boven ons. Ook wel spannend, want je weet nooit wat je hier tegen gaat komen!

Als we de deur van het huisje open doen kijken we onze ogen uit….vele honderden, bijzonder grote, kakkerlakken rennen aan alle kanten door de kamer. Ze lopen over het plafond, de vloer, de muren, het bed. We reizen al langer en hebben best weleens een kakkerlak gezien, maar zóveel.

Ik til mijn rugzak op en direct schieten er een aantal kakkerlakken over mijn armen richting mijn hoofd en rug. Nu kan ik het niet meer stilhouden en gil als een schoolmeisje. Wat nu?

De receptie is gesloten, dus dan maar de reisbegeleider bellen of die nog iemand kan bereiken. Als de reisbegeleider niet opneemt bellen we onze (Zuid Afrikaanse) chauffeur. Als deze komt kijken valt zijn mond open van verbazing en probeert hij met zijn schoen een paar kakkerlakken te doden. Dat scheelt er weer twee! Alle drie staan we te rillen van al dat gekrioel. Een hagedisje is al bezig de eerste doden op te smikkelen, en ik denk; die komt hier vaker! Ik vraag aan de chauffeur of we dan in de bus kunnen slapen want in de kamer liggen, laat staan het licht uitdoen en slapen dat ga ik echt niet doen.

Spontaan stelt hij voor dat mijn man bij hem kan slapen en ik klop aan bij onze enige vrijgezelle dame die mij met open armen ontvangt. Dankzij deze geweldige schatten hebben wij toch nog een goede nachtrust.

De volgende ochtend doe ik de deur van het huisje open en gluur voorzichtig om het hoekje. De kamer ziet eruit alsof er niets aan de hand is, de rust is wedergekeerd. We pakken snel onze rugzakken uit de kamer gooien ze buiten op de grond en schudden de inhoud eruit. Zucht, ook daar niets meer te zien.

Als we met de groep vertrekken leggen we een klacht neer bij de receptie met de hoop dat ze er wat aan doen. Achteraf hebben we  natuurlijk spijt dat we geen foto hebben genomen van de kakkerlakken zodat je het met je eigen ogen kunt zien, maar op dat moment kwam het niet in onze gedachten op.

kakkerlakkenparadijs

 

Ontbijtscam in Mexico

We zijn in Mexico-City. Na een lange vlucht met een tussenlanding en een wat rusteloze eerste nacht zijn we klaar om te gaan ontbijten en de stad te verkennen. In ons hotel is het ontbijt ter plekke in de ontbijtzaal bij te boeken dus lopen we met onze duffe hoofden naar het buffet.

De vriendelijke dame vertelt ons dat het helaas helemaal vol is op dit moment maar dat er beneden eenzelfde ontbijt is. In principe zitten daar groepsreizigers, maar voor hetzelfde bedrag kunnen we daar ook ontbijten, er loopt wel even iemand met ons mee.

Beneden in de kelder is het druk, we betalen en schuiven aan bij het karige buffet. Er is (slappe) koffie,en dan van die witte toast-boterhammen waarbij je een eitje kunt krijgen en jam en verder ligt er wat tomaat en ui en dan is de koek wel op.Voor mijn gevoel was er boven echt veel meer keuze. Na het eten ga ik toch nog even kijken in de andere zaal en kom er dan achter dat het ontbijt daar inderdaad veel uitgebreider is. Ik zie lekkere salades, veel fruit, bonen, lekkere koekjes voor bij de koffie (uit de echte automaat). Dit is nog eens waar voor je 6 dollar! De vriendelijke dame is er niet, dus ik besluit even naar de receptie te lopen en mijn verhaal te doen. Daar wordt ons gevraagd de dame en heer die met ons meeliep naar beneden te identificeren. Ik voel me nu enigszins ongemakkelijk want zo goed had ik eigenlijk nog niet nagedacht. Wat zullen de eventuele gevolgen voor het personeel zijn, wie weet worden ze wel ontslagen en wil ik dat wel op mijn geweten hebben? Van de receptioniste krijgen we verontschuldigingen en zelfs ons geld terug. Bovendien mogen de tweede ochtend gratis gaan ontbijten. Na een toch wel wat slechte nacht komen we de volgende dag gelukkig beide personeelsleden weer tegen en schudden elkaar de hand, alles weer goed in het paradijs.

shit happens ontbijtscam

 

Scooterongeluk op Bali

We hebben, zoals we wel vaker doen als we in Azië zijn, een scooter gehuurd en toeren daarmee het eiland rond op weg naar de Pura Besakih tempel. Mijn man seint me dat hij wel zin heeft om wat te drinken in het restaurantje dat we net gepasseerd zijn en ik draai mijn stuur in om de bocht te maken.Daarbij doe ik iets verkeerd waardoor ik te veel gas geef en met volle vaart rechtdoor richting een greppel in dreig te rijden.

In mijn paniek wil ik remmen maar draai de gashendel alleen nog maar meer open en voor ik het weet lig ik in de greppel en staat mijn man boven me te roepen of alles ok met me is. Zijn eigen scooter heeft hij verderop uit zijn handen laten vallen.

Van alle kanten komen de mensen aangesneld en helpen mij en de scooter weer overeind. Iedereen is heel bezorgd om die buitenlandse dame die zo diep gevallen is. Op wonderbaarlijke wijze heeft de scooter geen krasje en mijn enige verwonding is een grote blauwe plek op mijn been in de vorm van de zijspiegel. Na de val drinken we nog dat drankje waarna ik wel weer wat van de schrik bekomen ben en voorzichtig weer verder rij, maar bochtjes draaien doe ik hééél rustig. De tempel is prachtig en er is onderweg veel moois te zien.

De blauwe plek is de week erna nog een stille herinnering aan het engeltje dat die dag op mijn schouder zat.

shit happens Bali

 

De bus missen

We reizen van Mexico City in etappes met de bus naar Palenque in Yucatan. De kaartjes zijn al van te voren door ons gekocht, dus we hoeven alleen nog maar even in de bus te stappen.

We zijn op het grote busstation buiten de stad en hebben net onze koffers afgegeven zodat die straks ingeladen worden. Er staat hier niets in het Engels aangegeven dus we lopen vast naar de gate waarvan we denken dat daar straks de bus stopt. Met handen en voeten proberen we uit te leggen wat we willen en na lange tijd overleggen zegt de dame die er staat “later, you wait”. Ok, prima denken we. Hier is de balie waar we zo dadelijk op moeten stappen, dus we gaan er lekker bij zitten en lezen ons vast wat in over de volgende plek waar we naartoe gaan.

Een paar bussen later, zo tegen onze vertrektijd gaan we nog maar eens vragen. Er wordt af en toe wel wat omgeroepen maar ons Spaans is net niet goed genoeg om te begrijpen wat ze precies zeggen. “You wait” zegt nu een meneer bij de desk en dirigeert ons met een straf handgebaar terug naar de stoel, geen tijd voor vragen nu. Na nog een tijd zitten is de originele vertrektijd gepasseerd, dus we vragen het nog maar eens een keer en zwaaien met ons kaartje “no, you wait”. Bij een volgende keer hoeven we niet meer te wachten; “no, bus left”!  Wat? Na al dat gevraag en gezwaai is de bus nu dus weg en niet alleen dat, ook onze grote tassen zijn met die bus mee.  We laten ons door een personeelslid naar de hoofdbalie brengen en na wat zoeken komt er iemand die Engels spreekt. Onze kaartjes worden geruild voor nieuwe van de volgende bus en daar zal de bagage zijn zegt ze. Ik zit niet helemaal gemakkelijk tijdens deze rit en als we uitstappen is het lang zoeken naar de plek waar de achtergelaten bagage is. Als we dan eindelijk weer oog in oog staan met onze twee tassen sla ik een diepe zucht. Hopen dat onze volgende busrit iets meer ontspannen is

shit happens de bus missen

 

When nature takes over...

We hebben het enorm naar ons zin tijdens onze kampeerreis aan de westkust van Australië. Het is hier zo ruig en natuurlijk en de elementen bepalen een deel van ons leven; een unieke ervaring. Niet overal zijn winkels met vers fruit, groente en brood dus die slaan we vaak voor een paar dagen tegelijk in. Dat werkt prima, en zo komen we elke dag aan onze benodigde vitamientjes.

Behalve dan die ene keer dat we onze auto nét op de verkeerde plek neergezet hebben. Al ons brood en de noodles zitten vol met kleine miertjes die we er niet meer uit krijgen en uiteindelijk besluiten we alles weg te gooien.

Of die dag in The Red Centre wanneer al onze appels vanwege de hitte binnen een paar uur verrot zijn. De keer dat we langer moeten blijven omdat de weg een paar dagen onbegaanbaar is wegens heftige regenval......Dan wordt het even improviseren. Gelukkig hebben we ook altijd wel een paar blikjes bij ons voor noodgevallen als deze, dus dat wordt eten wat de pot schaft vanavond!

shit happens eten wat de pot schaft Australië

 

Je vlucht missen

Drie weken lang heb ik door Thailand gereisd en dit is alweer mijn laatste dag. Ik heb nog een paar uur over voordat mijn nachtvlucht me van Bangkok weer naar Amsterdam zal brengen. Na een tijd slenteren besluit ik nog even mijn mail te gaan lezen in een kleine tent met wifi. Ik heb de tijd van de vlucht in mijn hoofd en ben al lekker lang aan het mailen en browsen als ineens het besef tot mij doordringt dat de tijd die ik in mijn hoofd heb niet de inchecktijd maar die van het daadwerkelijk vertrek is. Dat wordt krap zie ik, maar ik heb lange benen. Ik reken snel af en loop richting de pier, maar pas onderweg besef ik hoeveel afstand ik eerder heb geslenterd.  

De stress slaat toe; als ik straks maar niet die vlucht mis en hier dan de hele nacht op het vliegveld moet hangen tot er weer plek is op een andere vlucht.

Gevoed door de adrenaline ga ik steeds sneller en sneller, dring voor, doe alles wat ik niet mag om uiteindelijk nog nét op tijd bij de laatste check te komen. Als ik even later in het vliegtuig zit heb ik tijd om uit te puffen pfffffffffffffffff. Gordel om en vliegen maar!

Grand Palace, Bangkok

 

Dit waren een aantal van mijn "Shit Happens" momenten. Heb jij ook weleens zo'n reismoment gehad en wil je het met ons delen?

 

 

8 reacties

  1. Ik zou ook met de kakkerlakken ook niet kunnen slapen. Wij hadden in zuid Afrika een mega groot spin in onze appartamentje, niemand die hem wilde oppakken maar vrij laten was geen optie. Stelt dat hij in de nacht langs komt…

  2. O, ja hoor, heel vaak! Dat de (studiereis)groep me liet staan om 5 uur ‘s nachts midden in Marokko, er onderweg naar Schiphol achterkomen dat je je pinpas vergeten bent en geen tijd meer om terug te gaan, in Azië in het ziekenhuis belanden, In Costa Rica je hutje niet in kunnen omdat de sleutel nog bij de receptie ligt en je dus op de veranda moet slapen terwijl er overal dieren zijn, kotsend in de bus in Myanmar terwijl je nog uuuuuren moet, of juist in mijn eentje met zowel links een kotsend de zoon en rechts een kotsende dochter onderweg naar een berberdorpje in Tunesië, etc, etc. Ik wil dat allemaal ook nog steeds eens in een blog delen.

    • O ja, hahaha, veel herkenning in jouw verhaal. Of een bus in Cambodja vol spugende lokalen. Misselijk van de rit door de bergen. Ik kan er ook nog wel een aantal bij verzinnen. Was dit al lang van plan maar helemaal “vergeten”. Misschien maar weer eens aanvullen.

    • Jaiks! Hoe langer ik er over nadenk hoe meer verhalen er weer boven komen. Het hoort toch een beetje bij reizen vind ik en gelukkig loopt het meestal goed af. Er komt vast weleens een uitbreiding van deze verhalen!

  3. Mooie verhalen.
    Ons ultieme shit happens verhaal is alweer een paar jaar oud; we zouden via Dusseldorff naar New York vliegen om vandaar richting Midden Amerika verder te gaan. In die tijd stond nog niet overal te waarschuwing dat bij het invullen van je Esta aanvraag geen nullen en wel O’s – of andersom 😜 – in de paspoortnummers voorkomen. De site waarschuwt niet als je een fout maakt.
    Van Amsterdam naar Dusseldorff is geen probleem, maar in de toch al krappe overstap tijd dan nog een nieuwe Esta regelen was een echte thriller. Er staat me iets bij van dwars over een vliegveld rennen met een vriendelijke beveiliger…..Het begin van een groepsreis missen was ook geen goed vooruitzicht. Uiteindelijk waren onze koffers al van de vlucht af, maar hebben we het net gehaald. Ver van elkaar af, koffers ergens apart, maar wél op de vlucht nasr NewYork. Voor onze volgende reis nasr West Amerika kijken we alles 10 x na!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.