Typisch houten huis in Roemenië

Emigreren naar Roemenië; terug naar het pure leven

Een stap terug in de tijd naar het leven in al haar puurheid. Niet meer binnen zitten maar de rust en ruimte van de natuur. Binnen een dag besliste Marjolein om te emigreren naar Roemenië en 7 weken later woonde ze er. Lees alles over haar bijzondere verhaal in het nieuwste deel van emigreren.

 

Marjolein over emigreren naar Roemenië

Ik ben Marjolein, 35 jaar oud. Sinds september 2017 ben ik samen met mijn kat Mickey verhuisd naar Breb, een klein dorpje in de provincie Maramures in het Noorden van Roemenië. Tijdens één van mijn vakanties hier kwam ik in contact met mensen die een huurder zochten voor hun prachtige houten huis. Ik woonde 12 jaar in Amsterdam en was de afgelopen jaren op zoek naar meer rust, ruimte en natuur. In mijn achterhoofd wist ik altijd zoals wij leven in Nederland, gericht op economische waarden, houd ik niet vol.

In 1 dag heb ik besloten ervoor te gaan, ik heb mijn huis in Amsterdam verhuurd en 7 weken later zat ik in de auto en ging ik emigreren naar Roemenië

Emigreren naar Roemenië

 

Ik had alles wat ik wensen kon.....

4 jaar geleden werd ik mij ervan bewust dat ik mijn leven op een andere manier wilde inrichten. Ik had een goede baan in de financiële wereld. Dit stelde mij in staat om een mooi appartement in Amsterdam te kopen en eigenlijk had ik alles wat ik dacht te wensen. Toch bleek dat deze route niet mijn weg was, ik voelde mij niet vrij maar ervoer juist meer druk om dit bezit en de baan te behouden.

Toen het moment kwam dat mijn lijf en geest mij een halt toe riepen ben ik een tijdje uit de roulatie geweest en niet veel later heb ik mijn baan opgezegd. Daar ontstond de ruimte die ik nodig had om te ontdekken welk leven bij mij past en ben ik dat in kleine stapjes gaan inrichten. Ik ben gitaarles gaan geven aan kinderen, deed soms freelance klussen en had meer tijd voor reflectie.

 

Niet meer binnen zitten

Onbewust heb ik altijd geweten dat de Nederlandse prestatiemaatschappij mij niet paste. Ik geloof niet dat wij als mens gemaakt zijn om zoveel tijd binnen door te brengen en onze kostbare dagen te slijten achter een computerscherm. De wens om in een houten huis te wonen in de natuur met meer ruimte om mij heen en mijn leven te versimpelen werd steeds sterker. Toen deze kans langs kwam om te emigreren naar Roemenië twijfelde ik ook geen moment.

Typisch houten huis in Roemenië

 

De tijd heeft stilgestaan

In Breb heeft de tijd stil gestaan. De mensen wonen hier in kleine houten huisjes, hebben vaak geen water in huis maar een waterbron in de tuin en er is geen riolering, centrale verwarming of gasvoorziening. Hier leeft men van hun land voor hun dieren. Paard en wagen zijn het vervoersmiddel en het land wordt nog op de ouderwetse manier bewerkt. Sinds mijn emigreren naar Roemenië heb ik regelmatig het gevoel alsof ik in een sprookje leef. Het is net alsof ik in een openluchtmuseum woon. Elke dag verbaas ik mij weer over deze magische omgeving. De natuur is niet te beschrijven zo mooi en Roemenië verrast mij keer op keer in haar schoonheid.

Emigreren naar Roemenië platteland met hooiwagen

 

Leven met de natuur

Ik heb de luxe dat mijn huis is aangesloten op de watervoorziening die van de berg Gutai komt maar helaas heb ik vaker geen stromend water dan wel. In het begin was dit wel even wennen. Je bent dan nog zo gewend om elke dag warm te douchen en je staat toch gek te kijken als je de wc wilt doortrekken. Al snel besloot ik regenwater op te vangen. Hiermee kwam langzaam mijn eigen watersysteem op gang. Het regenwater gebruik ik om de wc door te spoelen en om mijn kleding in te wassen. Niet veel later ontdekte ik ’s nachts wel water heb en dan vul ik flessen zodat ik daarmee overdag kan koken, koffie of thee mee kan maken en daar was ik mij 1x in de week mee.

hooibergen platteland Roemenië

 

Hout hakken

Mijn huis wordt verwarmd door een houtkachel, dus zonder hout geen warmte. Dat betekent dat je je houtvoorraad op orde moet hebben want de winters zijn hier streng. De temperatuur kan soms tot -40 dalen. Ik brand mijn kachel ’s nachts niet dus word ik wakker in een koud huis. Ook daar moet je even aan wennen maar je lichaam past zich snel aan. En, als ik de ochtend begin met houthakken krijg ik het vanzelf warm!

 

Mijn inkomsten

Ik heb het geluk dat ik kan leven van de inkomsten die ik krijg vanuit mijn huis die ik verhuur in Amsterdam. Ik houd niet heel veel over maargenoeg om van te leven. Mijn huur van het huis hier is zeer laag en het leven in Roemenië is goedkoop. Je hebt hier niet zoveel nodig, dat scheelt ook.

Mijn droom is om hier een houten huisje te kopen en op te knappen. Daar maak ik dan ook een kleine Bed & Breakfast bij voor toeristen, max 2 a 4 personen en wie weet komt er nog een klein koffie/boek winkeltje. Maar alles is gericht op klein, knus en kalm. En wellicht kan ik de mensen Engels leren, en zij mij Roemeens.

 

Het pure leven

Ik denk dat er nog maar weinig plekken in Europa bestaan waar het leven nog zo puur is en waar eeuwenoude tradities een grote rol spelen in het dagelijkse leven. Emigreren naar Roemenië is als een stap terug in de tijd, maar één die mij past. De mensen bewerken hun land zonder machines en doen alles met de hand. Het gras wordt gemaaid met een zeis en de hooiberg wordt opgezet met houten gereedschap. De houten huizen worden zelf gebouwd en mensen zijn zelf voorzienend.

En dan de ruimte, die voelt hier eindeloos, hier vind je geen hekken, zie je amper stenen huizen/gebouwen. Er ligt geen asfalt maar je wandelt over de zandpaden. In Breb loopt het land in elkaar over en is het niet begrensd. Het voelt als een groot zacht lappendeken. Dat is voor mij een verademing vergeleken met Nederland. Daar had ik echt last van gezichtsvervuiling, overal waar ik keek zag ik steen of beton. Hier wordt alles teruggebracht naar de kern, er is geen filter, geen sausje, dat kan soms rauw zijn maar voor mij brengt het juist datgene naar boven waar het echt om gaat.

Winter in Roemenië

 

Gastvrijheid en sociale controle

De mensen in het dorp zijn zo ontzettend lief en gastvrij. Ze spreken geen Engels maar met gebaren en humor kom ik er vaak uit. De Roemenen hebben echt humor! Inmiddels kan ik mij steeds beter redden in het Roemeens maar ik kende de taal niet toen ik ging Emigreren naar Roemenië. Toch voel ik een verbinding met de mensen en leer ik veel van hen.

Per dag heb ik denk ik wel 5 mensen die vragen of ik die avond bij hen kom eten. In het begin moest ik daar zo aan wennen en heb ik dat veel gedaan, dat was geweldig. Uiteindelijk wilde ik ook voor de rust en stilte emigreren naar Roemenië en vind het fijn om alleen te zijn dus inmiddels doe ik het nog af en toe.

De sociale controle is hier sterk en ze zorgen echt voor elkaar. De buurvrouw komt bijvoorbeeld om de dag wel even kijken of het goed gaat. Ze vinden het wel een beetje raar, zo’n vrouw alleen want iedereen is hier getrouwd dus soms zijn ze heel bezorgd. Dat is heel attent maar niet nodig 🙂

 

Mijn tips voor een bezoek aan Roemenië

Bezoek de dorpelingen in hun houten huizen, ze ontvangen je met open armen. Je weet echt niet wat je ziet. Het neemt je mee terug in de tijd. Op de houtkachel pruttelt de soep, er worden wollen sokken gebreid, de prachtige beschilderde muren zijn een feest om te zien en bijna alles is van hout en ademt tradities.

Wandel de natuur in en verdwaal, je zult je verbazen over wat je tegenkomt. Deze streek is echt bekend om het hout en het vakmanschap. Maramures wordt ook wel het ‘land van hout’ genoemd. Als je uitgekeken bent in Breb is er nog voldoende te bewonderen in de omgeving.

Bezoek de houten kerken en kloosters in de dorpjes in de omgeving, je kunt je bijna niet voorstellen dat de mens dat met de hand heeft gemaakt. Er is een vrolijk kerkhof in de omgeving waar je een hele middag kunt genieten van al die kunstige en vrolijke graven.

Beklim de berg de Gutai of ga op bezoek bij een schaapherder. Je raakt hier niet uitgekeken.

In de winter kan je hier heerlijk skiën of snowboarden bij de pistes in Cavnic.

typisch houten huis in Roemenië

platteland Roemenië schapen

 

Zwerfhonden en katten

Helaas zijn hier veel zwerfhonden en katten. Ik heb de neiging om ze allemaal te redden maar ik besef mij dat dat niet een realistische gedachte is. Onderweg naar de steden zie je veel dode honden of katten op de wegen en is het risico groot dat je een hond of kat aan zult rijden. Ze zijn gewend aan het verkeer en niet bang dus kunnen ze ineens voor je auto schieten. Ook rijden de Roemenen erg hard op de rijksweg, dat kan in het verkeer soms tot gevaarlijke situaties leiden.

 

Wat ik aan Nederland mis?

De Hema. Dat klinkt heel gek want ik ben helemaal niet gericht op spullen. Maar de Hema geeft mij het echte Hollandse gevoel. Ik genoot altijd van mijn wekelijkse bezoekje aan deze geweldige winkel. Ook mis ik soms het fietsen, het kan hier wel maar je hebt snel een lekke band door de ruwe wegen.

 

Wat ik helemaal niet mis...

De wind. Sinds ik hier woon ontdekte ik dat het in Nederland bijna nooit windstil is. Als het hier waait storm het ook echt en dat is niet vaak. Dat geeft zo’n rust en maakt het ook minder koud.

Het gehaaste leven gericht op prestatie mis ik ook niet. Hier is geen klok, gaat alles in zo’n langzaam tempo, en is de natuur de baas in plaats van de mens. Ik vind dat heerlijk.

 

Denk je dat je ooit nog eens definitief terugkeert naar Nederland?

Zeker weten doe ik dat natuurlijk niet maar voor nu kan ik mij niet meer voorstellen dat ik in Nederland zal wonen.

hot hakken voor de kachel, emigreren naar Roemenië

 

Wat kun je aan anderen adviseren die ook willen emigreren?

Je kunt heel veel goed voorbereiden van tevoren en dat helpt zeker. Online is er genoeg informatie te vinden met tips over vertrek naar het buitenland. Maar toch, de dingen lopen vaak niet zoals je had verwacht. Als je het besluit neemt en voelt dat dit de juiste beslissing is, ga ervoor en laat de dingen ook een beetje gebeuren en ontstaan. Ik heb gemerkt dat als je ervoor openstaat en je doel voor ogen houdt je ook weer oplossingen vindt als het anders loopt. Je wordt creatief, leert anders denken en krijgt meer veerkracht.

 

De juiste plek

Want nee, niet alles is beter in het buitenland, je neemt jezelf namelijk gewoon mee en hier zijn ook weer dingen die soms niet leuk zijn. Maar ik geloof dat de juiste plek een mens kan doen laten vliegen. Emigreren naar Roemenië was voor mij een goede stap. Breb voelt als veilige en goede grond voor een gelukkig bestaan.

wonen in Roemenië

Dank je wel voor je mooie verhaal Marjolein. Door jouw verhaal zijn we extra nieuwsgierig geworden naar Roemenië. Zelf emigreren naar Roemenië zou ik, gezien de koude winters, niet graag doen maar het pure leven dat je omschrijft lijkt ons heel bijzonder om te ervaren. Ik vind je een echte bikkel, de knoop doorgehakt en gaan waar je hart je brengt, en wens je alle goeds voor de toekomst!

 

Las je het vorige deel van emigreren al? Daarin vertelt Darcie over haar leven in surfdorp Ericeira.

Ben je nieuwsgierig naar nog meer verhalen over het leven van de vrouwen? Klik dan zeker eens door naar de speciale pagina!

 

Zou het wat voor jou zijn om zo met de natuur te leven?

 

 

 

 

23 reacties

  1. Wat een mooi verhaal! En hoe herkenbaar, dat je je meer ‘thuis’ voelt in Roemenië.
    Ik heb zelf ook de stap gezet en ben een Bed and Breakfast begonnen nabij Sibiu (Roemenië). Ik vind het geweldig om westerse toeristen de schoonheid van het leven in Roemenië te laten ervaren.
    Ik wens je alle goeds toe!

    Met warme groet,
    Wouter Janssen

  2. Beste Marjolein

    Bedankt voor jouw verhaal en ervaringen in Roemenië. Super stoer zeg! Ik woon zelf in het drukke London en ik vind het fantastisch dat je zo’n stap hebt gezet, weg van de rat race.
    Ik hoop binnenkort eens een keer naar Roemenië te gaan, het liefst een wandel vakantie.
    Ik wens je veel succes en ik hoop dat het gaat lukken, een eigen huis met B&B.

    Vr.gr. Anneke

    • Dat is wel heel wat anders Anneke, een wereldstad of het platteland van Roemenië. Wandelen op het rustige platteland van Roemenië lijkt me heerlijk maar Londen vind ik ook een super stad! Ik was er al een paar keer en kom zeker weer terug.

  3. Heerlijk,wij zijn in 2015 ook geëmigreerd naar Hongarije, een heel klein dorpje met goed 400 inwoners,40 jaar terug in de tijd.
    Wat een verademing, wat een rust.!!!!!!!
    wij leven in een prachtig heuvelachtig gebied, w aar zo het wild langs je ramen wandelt.
    Wens je alle goeds, en veel succes met al wat je gaat ondernemen.

    • Beste familie van Bijsterveldt, wat ontzettend leuk om te lezen. Die rust is inderdaad een groot cadeau! Dapper dat jullie ook de stap hebben genomen. Geniet van al het moois van Hongarije! Hartelijke groet, Marjolein

  4. Dit interview heb ik met veel plezier gelezen. Wat stoer om alleen naar Roemenië te emigreren, naar een huisje waar je niet altijd water en stroom hebt. Maar dan die omgeving, ik snap het wel hoor. Het interview heeft mijn interesse in het winterse Roemenië zeker aangewakkerd!

    • Beste Sanne, wat leuk om te lezen! Wees vooral welkom in het prachtige Roemenië, ik weet zeker dat het je zult verrassen! En, mocht je toch een warmere vakantie willen hebben, het is hier vanaf april/mei heerlijk zonnig en warm. Hartelijke groet, Marjolein

  5. Ik weet niet of ik het zou kunnen om zo ‘terug in de tijd’ te gaan. Voor een langere reis, ja, maar je moet je leven wel echt helemaal omgooien. Al kan ik me helemaal voorstellen dat de rust veel beter voor je is dan de stress in Nederland.

    • Hi Aniek, ik kan mij voorstellen dat je dit afvraagt. Het grappige is dat je hier niet meer over nadenkt als het echt een wens is. Dan neem je de soms wat mindere dingen voor lief. Toch denk ik stiekem dat ze hier toch meer de tijd vooruit zijn, zoals de mensen met de natuur leven in plaats van tegen. Ik voorvoel dat dit eerder de toekomst wordt dan we denken. Hartelijke groet, Marjolein

  6. Wat een bijzonder verhaal zeg! Heel stoer om in je uppie in Roemenië te gaan wonen. De omgeving ziet er echt heel erg mooi uit. Ik denk niet dat het iets voor mij zou zijn om mijn leven zo drastisch om te gooien. Petje af!

    • Hoi Kelly, haha soms sta ik er even bij stil en denk ik, ja dat is best wel stoer 🙂 Maar dat valt wel mee hoor. Is eigenlijk een kwestie van gewoon doen en vertrouwen dat het goedkomt. Uiteraard hoeft dit niet iets te zijn waar jij blij van wordt, zo heeft iedereen weer zijn eigen wensen. Dat is het mooie. Hartelijke groet, Marjolein

  7. Wat een bijzonder verhaal en een dappere beslissing om te emigreren naar Roemenië. Het land zelf ken ik helemaal niet, maar ik kan me er voorstellen dat je er wel rust kan vinden. Leuk ook dat ze plannen heeft om een B&B te starten.

  8. Beste Marjolein,
    Net terug van een bezoek van 2 weken aan jou paradijsje. Alleen in mijn bestelauto naar Breb gereden om te genieten van deze bijzondere plek waar het leven zo mooi is. Wij genieten dan van en met elkaar en van het heerlijk eten wat grotendeels op de hout kachel heeft staan te stoven. Geen koffie meer uit een pak maar vanuit een ouderwetse koffiemolen en dit samen op de veranda te drinken. Ik merk dat ik telkens heimwee gevoelens krijg als ik weer in Laren ben. Dank je wel dat je deze keuze hebt gemaakt daardoor kan ik mee genieten van deze rustgevende en inspirerende omgeving. Ik ben hartstikke trots op jou.
    Vader van Marjolein

  9. Marjolein,
    Voor je vader heb ik eens playback het lied van Lenny Kuhr gezongen ‘Als je niet luistert naar je ziel dan ga je dood!’
    Jij was daar ook bij.
    Ik kan je zeggen na dit verhaal én wat ik van je vader over je hoor: jij lééft tot in het diepste van je ziel omdat je ‘luisterde’! Geen doods leven voor jou!
    Prachtig en sterk vind ik het. Ik blijf je volgen (ook via je website).
    Els (oud-collega\vriend van Kees)

    • Lieve Els, wat een ontzettend lief bericht. En ja, dat moment weet ik nog heel goed! 🙂 Ik moet daar nog vaak aan denken wat je toen zei. Lenny Kuhr zingt dat prachtig en het is de waarheid. Luisteren naar je ziel is soms dood eng maar het brengt eigenlijk alleen maar moois. Leuk dat je mij volgt, zo kan je een beetje mee beleven! Al het goeds voor jou Els! Lieve groet, Marjolein

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.