hike Laguna de Los Tres en Mount Fitzroy de zware klim en hartkloppingen

Hartkloppingen, duizeligheid en uitgeput; in de problemen tijdens het wandelen.

Hartkloppingen, duizeligheid en uitgeput zijn. Het overkwam mij, als ervaren en getraind wandelaar, tijdens onze hike naar Laguna de Los Tres en Mount Fitzroy in Los Glaciares National Park, Argentinië. Wat begon als een mooie wandeling eindigde in een nachtmerrie. Dit is mijn ervaring.

Een vroege start

Het is een prachtige dag voor onze derde hike in het Argentijnse Los Glaciares National Park. Na twee geweldige tochten verheugen we ons enorm op de ultieme hike naar de basis van Mount Fitzroy. Het wordt een mooie uitdaging en we zijn er klaar voor. Genoeg eten en drinken mee, laagjeskleding voor de wisselende temperaturen en in goede conditie.

In de vroege ochtend rijden we met ons camperbusje naar de parkeerplaats en lezen het bord bij de start van de wandeling. Het is nog redelijk fris dus de muts gaat op en de handschoenen aan. Het is gelijk duidelijk dat dit de populairste wandeling in het park is want zelfs nu is het al best druk.

Be still my beating heart; de bergen!

Het eerste deel van de hike gaat in een langzaam tempo steeds hoger tot we op een vlakker deel komen. Net als de vorige twee dagen is het landschap echt spectaculair. Wat ben ik toch gek op die bergen! Op een uitkijkpunt maken we foto's van een ander stel en poseren samen terwijl we genieten van het uitzicht op de lager gelegen vallei.

Daarna wandelen we verder over een redelijk vlak en goed te bewandelen pad terwijl de bergtoppen steeds een stukje dichterbij komen. De temperatuur is lekker en de jassen en handschoenen gaan uit. We steken een rivierbedding over en komen bij de schuilhut vlak voor het laatste deel.

uitkijkpunt hike Laguna de Los Tres en Mount Fitzroy

Hier nog geen hartkloppingen hike Laguna de Los Tres en Mount Fitzroy

hike Laguna de Los Tres spectaculair landschap bij Mount Fitzroy

rivercrossing hike Laguna de Los Tres en Mount Fitzroy

 

Het zwaarste deel

Het laatste deel van de hike is niet zo lang maar hier begint de echte uitdaging. Een kilometer lang klimt de route omhoog via een pad met een stijgingspercentage van maar liefst 40 %! Onderaan het pad staat een trekkershut en diverse banken. Zo kun je even op adem komen en wat eten en drinken voor je aan dit zware deel start en ook wij gaan even lekker zitten en aanschouwen de mensen die naar boven gaan en die terugkomen van de hogere piek.

"Alleen voor mensen die in goede conditie zijn" lezen we later op een bord onderaan het met rotsen bezaaide pad. In een rustig tempo beginnen we aan de klim. Al snel begin ik te puffen, maar dat doe ik altijd als ik naar boven loop. En ik ben niet de enige, iedereen puft en steunt op deze pittige klim. Frank gaat wat sneller en wacht af en toe tot ik weer in de buurt kom.

hartkloppingen op de hike naar Laguna de Los Tres en Mount Fitzroy

Hartkloppingen en zwart voor de ogen

Ik moet best veel pauzeren want het valt me zwaar vandaag.  Het weer slaat om. Er komt een gure wind opzetten en er vallen natte sneeuwvlokken. Af en toe neem ik een slok of eet wat. En dan ineens gaat het mis. Ik krijg enorme hartkloppingen en het wordt zwart voor mijn ogen met een soort lichtflitsen.

Ik besluit even te gaan zitten, doe mijn trui een klein stukje open, mijn muts gaat even af. Nadat ik een pruim heb gegeten, wat water gedronken en even gerust sta ik rustig weer op. Na een klein stukje omhoog beginnen de hartkloppingen opnieuw. Ik voel me draaierig en vertrouw mijn stappen niet meer. Inmiddels heb ik Frank kunnen inseinen en hij wacht iets verder op me. Daar leg ik uit hoe rot ik me voel en we gaan samen even zitten. Muts weer even af, weer wat drinken en eten en op adem komen. Voor de derde keer sta ik op en begin aan de klim maar ook nu krijg ik weer enorme hartkloppingen en de wereld om me heen draait.

Mijn hart blijft tekeer gaan, zelfs als ik weer ga zitten. Ik huil tranen met tuiten en besluit af te gaan dalen. "Ga jij maar naar boven, ik ga in de hut zitten beneden en zie je zo weer. Er zijn genoeg mensen om ons heen". Ik langzaam tempo kruip ik naar beneden. "Are you ok? Wil je water, wat eten of iets anders?" "Het komt goed als ik zo maar even rustig zit".

hike Laguna de Los Tres en Mount Fitzroy de zware klim en hartkloppingen

hike Laguna de Los Tres en Mount Fitzroy laatste stuk

 

Nog meer hartkloppingen en bijna knock-out.

Tegen de tijd dat ik eindelijk beneden aan ben gekomen is Frank ook al terug. We gaan op een bankje zitten en eten een boterham. Maar dan wordt het nog een graad erger. Ik begin enorm te trillen, de hartkloppingen gaan steeds sneller en ik heb het gevoel dat ik knock-out ga. Paniek maakt zich van ons meester. Zou ik een hartaanval krijgen?

"Is er een dokter" roept Frank in volle paniek terwijl ik me op één van de banken laat vallen. Voor ik het me besef ligt er een dikke rugzak onder mijn hoofd, wordt mijn trui uitgedaan en staat er een gids bij ons met een walkietalkie. Hij stelt me wat vragen over hoe ik me voel en of er hartproblemen in de familie voorkomen, neemt mijn pols op, voelt aan mijn voorhoofd en pleegt overleg met de parkrangers. Zo blijft hij mij een geruime tijd monitoren en dan gaat het heel langzaam aan beter. De ranger wordt ingeseind dat een nood evacuatie niet nodig lijkt te zijn en ze krijgen ons auto kenteken door zodat ze kunnen controleren of we terugkomen. Daarna vertrekt de gids weer met zijn groep.

 

Weer wat opgeknapt

Na nog een half uur liggen ben ik aardig koud geworden maar ook best opgeknapt. Nog wat bibberig eet ik wat noten en krenten die de gids achterliet en drink wat. Daarna besluiten we in langzaam tempo samen terug te lopen. Gelukkig gaat het een stuk beter en kan ik zelfs nog genieten van onze ontmoeting met de Huemul.

Bij de parkeerplaats omhelzen we elkaar. Blij dat we er samen zijn. Wat de hartkloppingen en al die ellende heeft veroorzaakt weten we nog steeds niet. Misschien was ik toch te warm gekleed, had ik te weinig gegeten of gedronken of niet helemaal fit? Het blijft gissen maar gelukkig liep het goed af.

Huemul op hike naar Mount Fitzroy

weer genieten na de zware hartkloppingen tijdens de afdaling Mount Fitzroy hike




Hartkloppingen

Gelukkig liep dit verhaal voor mij goed af en heb ik daarna nooit meer last gehad van hartkloppingen. Ik was een beetje huiverig voor de  W-trekking in Torres del Paine die we niet lang daarna gingen lopen met volle bepakking. Het verbaast me tot de dag van vandaag dat het mij, als fit en goed voorbereid persoon kon overkomen.

Hartkloppingen kunnen op diverse dingen duiden, zijn vaak onschuldig maar moeten zeker niet verwaarloosd worden. Blijf goed luisteren naar je lichaam en roep in geval van twijfel hulp in.

Wil je nog wat meer lezen over hartkloppingen klik dan hier even door naar de site van Thuisarts.nl. Dit is natuurlijk geen vervanging van persoonlijk contact met een professional maar kan je wat meer inzicht en wellicht ook rust geven.

Lees hier alle verhalen van onze reis door Chili en Argentinië.

 

 

 

 

delen is lief

4 reacties

  1. Jee heftig meid. Gelukkig verder goed gegaan. Maar wat is dat angstig.
    Wel goed dat je je verhaal vertelt. Als het zelfs jou overkomt super fit en getraind kan het dus echt iedereen overkomen.

  2. Creepy! Te laag bloedsuiker misschien? Ik herken je verhaal in zoverre dat ik altijd alert moet zijn en helemaal bij langdurige inspanning. Met diabetes type 1 moet je wel. Maar Rob heeft ook een keer een paar weken een sensor op gehad en daaruit leerden we dat ook als gezond mens je bloedsuiker heel snel zomaar kan dalen. Reden? Combinatie van heel veel faktoren. Goed dat je deze ervaring hebt neergepend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.