About Ivonne, wie is Ivonne

Als ik toch eens had geteld hoeveel voetstappen ik al heb gezet …..Van dichtbij huis tot zeer ver weg, alleen, samen met anderen, met de wind door de haren, in de regen, zwetend, omgeven door de meest prachtige flora en fauna.

Ik ben Ivonne Calis, 51 jaar en opgegroeid in de tijd dat in het buitenland studeren of reizen nog  niet zo’n vanzelfsprekendheid was als het nu is. Ik ben een echt Goois meisje, mijn wieg stond in Laren (NH) en ik heb tot mijn 26e in Laren en Hilversum gewoond. Na deze start in het westen van het land ben ik nog twee keer in een andere provincie gaan wonen. De eerste keer verhuisde ik naar Wolfheze, een klein dorpje in de buurt van Arnhem, en woonde daar in een geweldig bungalowpark in het bos. De liefde heeft me nog een keer doen verhuizen zodat ik inmiddels alweer een jaar of 10 in Eersel, in de buurt van Eindhoven woon.

In mijn kindertijd…..

ging ik met mijn ouders en broer binnen Nederland op vakantie. Meestal was dat een weekje uitwaaien in Drenthe of op Texel;  zandkastelen bouwen, op pad met de schaapskudde, zeehonden spotten, garnalenvissen, sterren kijken en soms gingen onze hartsvriendjes mee. We hadden thuis geen auto dus er werden heel wat kilometers op de fiets afgelegd. Tijdens onze reis naar Oostenrijk in mijn tienerjaren ging er een nieuwe wereld voor me open. Ik wilde meer, ik wilder verder! Een jaar Amerikaanse highschool was mijn droom, maar na lang debatteren met mijn ouders heb ik eerst mijn opleiding afgemaakt.

Mijn werk als basisschool leerkracht…..

Met mijn vriend maakte ik  uitgebreide kampeervakanties naar Frankrijk en Italië. Vier weken lang trokken we elke zomer de zon achterna en kwamen op de meest mooie plekjes, waarbij de Provence, Toscane en Umbrië mijn hart toch het meest hebben gestolen. Schattige middeleeuwse dorpjes, velden vol met goudgele zonnebloemen, op de grond liggen tussen de lavendel terwijl de bijen om me heen zoemden, wandelen in het heuvelachtige landschap, het stokbrood met la vash qui Rit en nutella en verse groente en fruit van lokale markten.

Mijn eerste vlucht….

Op mijn 26e ging ik voor het eerst met een vriendin samen vliegen. Het was een heel korte vlucht naar Londen maar we vonden het fantastisch! Als twee giechelende schoolmeisjes genoten we van iedere seconde.

smaakte naar meer…..

Met mijn vriend ging ik inmiddels ook steeds meer op pad en boekten we in de herfst of kerstvakantie vaak een leuke stedentrip. De eerste vakantie buiten Europa ging naar Turkije en ondanks de voedselvergiftiging die ik er opliep vond ik het alweer geweldig. Het verlangen bleef groeien en niet lang daarna gingen we 2 weken naar Florida en lachten om alle bijzondere Amerikaanse gewoontes en gebruiken.

Verandering van spijs……

In 2000 stopte ik met het werk als leerkracht en kwam via via bij de Provinciale Ent admistratie Gelderland terecht.  Daar zorgde ik met veel plezier voor alle administratie achter het inenten van kinderen, bloedonderzoek bij zwangere dames en hielprikjes van pasgeborenen. Ik had er veel contacten met diverse consultatiebureau’s en GGD’s in de regio en genoot van het werken in het kleine team van fantastische collega’s. Geen werk meer mee naar huis, zoals in het onderwijs vaak het geval was, maar meer tijd voor gezellige dingen. Ons kantoor zat in Arnhem, pal in het centrum, en we gingen vaak een hapje eten, wat drinken, naar de film of lekker wandelen in de mooie groene omgeving.

doet eten……

Bijkomend feit was het feit dat ik nu voor het eerst in mijn leven niet meer aan de schoolvakanties gebonden was. De eerste winter grepen we dat feit met beide handen aan en gingen in februari naar Mexico en Guatemala. Eindelijk was er de kans om te reizen in het gunstigste reisseizoen  en we pasten ons reisritme aan. In de zomerperiode werkte ik meestal door en genoot van de Hollandse zomer. In de winter was er steevast een reis naar tropische oorden om de aan lange winter te ontsnappen. Verder kwamen er steeds meer kleinere uitstapjes bij en groeide het verlangen naar nog meer.

 

Helaas kwam er een eind aan mijn lange relatie….

en ging ik voor het eerst in mijn leven alleen wonen. Mijn reislust leed er niet onder, ik maakte tripjes met vriendinnen naar leuke Europese steden als Parijs, Barcelona en ging in het voorjaar naar Corfu. Alleen reizen bleek niets voor mij, ik miste het maatje om alles mee te delen, dus verkende ik de wereld verder met groepsreizen. Een geweldige, lange speciale eclips-reis bracht me naar het prachtige Egypte en een onvergetelijke safarireis naar Tanzania. Mijn bankrekening was aardig geslonken in die anderhalf jaar, maar het was iedere cent waard!

maar ineens was daar een nieuwe man in mijn leven…..

In 2005 leerde ik mijn huidige maatje Frank kennen. We waren nog midden in onze “verkeringstijd” toen hij begin 2006 een aanbod kreeg om voor een periode van drie jaar in de Verenigde Staten te gaan wonen en werken. Het leek wel of voor mij alles op z’n plek viel en ik hoefde niet lang na te denken toen hij mij vroeg om met hem mee te gaan.  Binnen een paar maanden zaten we als kersvers getrouwd stel op het vliegtuig richting Atlanta Georgia, net boven Florida met de kriebels in de buik en heel veel zin!

Living the American dream…..

Het integreren in de Amerikaanse samenleving was niet altijd makkelijk. Frank had een fulltime baan en ik zat thuis, zonder auto en moest mijn weg vinden in deze nieuwe omgeving. Binnen een paar maanden vond ik fantastisch vrijwilligerswerk in een homeless shelter, waar ik hielp met de dagelijkse opvang van een peutergroep en één dag in de week werkte ik in een ziekenhuisschool met langdurig zieke kinderen van 4 tot 18 jaar. Daarnaast had ik aansluiting gevonden bij een gezellig dames tennisteam, speelde met hen in de ALTA- tennis competitie en haalde ik in het warme water van de Florida Keys mijn duikbrevet. In onze vrije tijd ontdekten we zoveel van Amerika als we konden, gingen geregeld naar Florida en maakten reisjes naar New Orleans en Savannah. We hadden het helemaal naar de zin en droomden al stiekem van een verlenging van de periode in Amerika.

was korter dan we hoopten….

Helaas liep ons avontuur in de USA eerder af dan we hadden gehoopt en al na een klein jaar zaten we weer in Nederland. Mijn oude werkgever ontving me met open armen (zo fantastisch) maar al snel bleek de afstand Eersel-Deventer (inmiddels) echt een brug te ver. Met pijn in het hart nam ik afscheid van de collega’s en zocht werk in de regio Eindhoven. Het werken met mensen was een voorwaarde voor een nieuwe klus en ik vond een opstapcursus voor de publiekszaken van gemeentehuizen met bijpassend jaarcontract. Na dat jaar  besloten Frank en ik dat we nog wat tegoed hadden en vertrokken voor een langere tijd naar het buitenland.

Onze eerste wereldreis…..

Die reis van bijna 6 maanden door Thailand, Australië en Indonesië maakte ons zó gelukkig en liet ons bovendien zien dat het maken van lange reis zo anders is dan een paar weken weg. Frank en ik bleken een goed reisteam en dit eerste avontuur werd een echte lifechanger.  Familie en vrienden hielden we op de hoogte van onze reizen door middel van “niet openbare” reisblogs en via de mail en telefoon. Het gevoel van vrijheid was zo bijzonder dat we allebei niet meer terug gingen naar een vaste werkplek; Frank werd zelfstandig ondernemer en ik startte met het werken op opdrachtbasis in de gemeentewereld en ook weer als invalkracht in het basisonderwijs. Tot op de dag van vandaag bevalt dit ons prima en als we het even past dan staat er weer een reis(je) op het programma.

was de aanzet tot  een tweede wereldreis……

In 2011/2012 vertrokken we voor bijna vijf maanden met de rugzak naar Zuidoost Azië en verkenden daar Vietnam, Cambodja, Laos en Thailand. Vooral Vietnam heeft ons hart gestolen en we brachten er wel 6 weken van deze trip door, waaronder kerst en oud en nieuw.

In 2014 ging ik op persreis….

In samenwerking met Bestemminginbeeld en het Spaans Verkeersbureau en kreeg een kijkje achter de schermen. Ik ontmoette vier mensen die wat meer ervaren waren, leerde van hen en had bovendien een fantastische tijd in Girona en het achterland van de regio. We maakten een geweldige kustwandeling, ik stond eindelijk een keer op de segway, we logeerden in bijzondere hotels en kregen elke dag de meest lekkere hapjes voorgeschoteld.

En nog een derde wereldreis, maar nu met iets meer drempelvrees….

In 2015 maakten we wederom een lange reis die vijf maanden duurde en waarin we  teruggingen naar ons favoriete Australië, voorafgegaan door 4 weken in het authentieke Myanmar, 4 weken in het zuiden van Thailand en afgesloten met een paar dagen in Singapore.  Deze keer was het wat lastiger om de stap te maken en weer wat langer op reis te gaan. Onze ouders waren inmiddels niet meer de jongste, mijn moeder in gevecht met de ziekte van alzheimer en bovendien was ik inmiddels tante geworden van twee lieve neefjes. Wilden wij dit wel allemaal zo lang achterlaten? Onze ouders waren schatten en de grootste supporters van onze nieuwe plannen. Natuurlijk zouden zij ons ook missen, maar we moesten het zeker doen!

De start van myfootprints….

In de periode voorafgaand aan die derde wereldreis besloot ik voor het eerst een openbare blogsite op te richten en zo werd myfootprints geboren. De naam van de site stamt voort uit mijn passie voor actief bezig zijn, het buitenleven, wandelen en het reizen met zo min mogelijk impact, “to leave nothing but my footprints”. Op deze site combineer ik drie van mijn grote passies; reizen, schrijven en fotograferen en hoop zo een wat groter publiek aan te kunnen spreken met mijn verhalen.

Eind juni waren we weer thuis en hadden we we heel veel gezellige afspraken met onze familie en vrienden. Reizen is fantastisch, maar voor mij is thuiskomen ook altijd weer een feestje! Hoeveel mooie landen en plekken we al gezien hebben, nog steeds hebben we niet die plek gevonden waar we altijd zouden willen wonen. Na een aantal maanden weg verlang ik naar Nederland en naar al die lieve mensen die ik er achter laat.

Weer aan het werk….

Voordat we aan het werk gingen boekten we nog op de valreep een lang weekend in het zomerse Parijs. Werk vinden is voor ons gelukkig nog nooit een probleem geweest, hoewel het zetten van die wekker in de ochtend voor mij toch steeds lastiger lijkt te worden….

En wat nu?

Mijn bucketlist wordt met de jaren alleen maar langer en zeker niet kleiner. Dit wordt helemaal versterkt door al die fantastische dingen die ik in de bloggers wereld voorbij zie komen. We blijven zoeken naar een weg om meer te doen met de passies en tot die tijd werken en reizen we gewoon lekker door!

Ik hoop dat mijn verhalen kunnen inspireren tot het zetten van veel nieuwe voetstappen, laat je me weten of ik in die opzet slaag?

 

 

 

12 reacties

  1. Hoi Yvonne
    Vorige week vroegen Ellen en ik ons af hoe zou het met Yvonne zijn is de reis doorgegaan of is ze in Nederland. Nou waar je ook moge zijn wat een fantastische blog heb je gemaakt en wat heb jij al veel prachtige dingen gezien. Voor mij als “in de buurt blijver” heerlijk genieten, super dat je dit allemaal deelt en je hebt je avonturen zo puur beschreven. Ik ga je blog zoveel mogelijk delen zodat iedereen kan genieten van al dat moois, groetjes aan een prachtige puur mens met als talent genieten van het leven. groetjes Lies xx

  2. Hoi Ivonne,

    Wat mooi en wat een goed iniatief van je, past helemaal bij je!
    Net terug uit “heel dichtbij, maar daarom niet minder mooi” (de Ardennen). Zelfs in de buurt kun je goed tot rust komen. Ik zal je site zeker in de gaten houden, want je weet dat ik, samen met manlief, onze aardbol ook zeker nog verder wil verkennen! Dus ik smul van jouw verhalen en niet te vergeten die prachtige foto’s.
    Groetjes Desirée

    • Hoi Desirée,

      Ik hou ook van de Ardennen, heerlijk om te wandelen en lekker dichtbij!
      Leuk dat je mijn site hebt bekeken en wie weet kan ik jullie nog eens inspireren voor een reis wat verder van huis.

    • Jarenlang was ik gebonden aan de schoolvakanties met mijn vaste baan binnen het onderwijs, ik vond het heerlijk om daarna een keer langer weg te kunnen in de winter. Inmiddels grijpen we iedere kans die we hebben om lekker weg te gaan, je kent het gevoel vast wel 🙂 . Sinds een aantal jaar een Brabantse met een geboren en getogen Brabander aan mijn zijde en dat bevalt me goed, hoewel ik mijn huisje in het mooie Wolfheze toch wel blijf missen.

  3. Hoi ivonne,
    Mooi wat je aan het doen bent!
    Ik ben nog zoekende..ik geniet van wandel1000km in 2016
    Ik geniet op dit moment van mijn footprints in eigen land en voel me daar eigenlijk wel prettig bij. Een aantal jaren terug meer en verder op reis geweest. Floortje Dessing vond en vind ik nog steeds super en heb veel van haar reisprogramma’s gezien.
    Toch respect hoe jij en Frank bezig zijn.
    Groetjes Natasja

  4. Hoi Ivonne,
    Heel herkenbaar, op latere leeftijd aangestoken worden door het reisvirus. Wij genieten als 40 plussers ook zo van alles wat deze wereld te bieden heeft. Inspirerende blog, dank voor het delen!
    Groetjes van de reisfreaks 🙂

  5. Geweldig mooie blog! En ik vind het heel mooi dat je uitgebreid ook over je leven hebt geschreven. Waar ik wel wat overeenkomsten zie 🙂 Overigens ben ik wel altijd alleen blijven reizen. Met dit jaar een trip in India. En hopelijk volgend jaar een paar weken Vietnam. Je blog zal ik ook maar opslaan bij mijn favorieten, ik kom vast wel terug om af en toe iets te lezen 🙂
    Groeten!
    Piet

    • Het reisbloed lijft altijd stromen Piet! Ik vind het fijn om ook de persoon achter de blogs te laten zien, dan kun je de verhalen beter plaatsen vind ik zelf. India vond ik heerlijk en Vietnam is ook een favoriete bestemming van ons beiden. Leuk als je af en toe langs komt, welkom!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.